Malt Whisky Club Poland
Strona zawiera materiały informacyjne dotyczące napojów alkoholowych przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
PODAJ SWÓJ ROK URODZENIA
WEJDŹ
Aby korzystać z tej strony musisz mieć ukończone 18 lat. Aby dowiedzieć się więcej na temat odpowiedzialnej konsumpcji alkoholu, odwiedź www.pijodpowiedzialnie.pl.
   

Port Ellen 1983 MI Whiskybase Link

Moon Import - Moon Import - Dovr-Toutes-Mares

Kategoria:
Single Malt
Kraj pochodzenia:
Szkocja
Region:
Islay
Destylarnia:
Port Ellen
Wiek:
1983 / 14 lat
Butelkowanie:
1997
Beczka:
b/d
Moc:
50,0%
Ilość butelek:
820
#D0041
Port Ellen 1983 MI logo
Rok założenia:
1825
Status
Aktywna
Spirit stills:
2
Wash stills:
2
Właściciel:
Diageo
Roczna produkcja:
1200000 litrów
Port Ellen 1983 MI
Port Ellen Distillery

Port Ellen

Isle of Islay

Argyll

PA42 7AJ

United Kingdom
Port Ellen 1983 MI
Port Ellen 1983 MI
Moon Import - Moon Import - Dovr-Toutes-Mares
Port Ellen, destylowana w 1983 roku to ostatnia pozycja w selekcji Malt Whisky Club Poland na tegoroczne jesienne spotkanie klubowe. Za tym wydaniem stoi kolejny słynny, włoski bottler, firma Moon-Import z Genui.  Niestety brak informacji o rodzaju beczki użytego do starzenia tej Port Ellen, niemniej do butelek trafił 14-letni destylat o mocy 50,0%. Wybrana przez nas butelka jest jedną z 7 whisky wydanych w latach 1996/1997 w ramach serii Dovr-Toutes-Mares, przedstawiającej na ozdobnych etykietach stare ryciny i mapy mórz i oceanów. Co ciekawe wszystkie whisky z tej serii zabutelkowano z taką samą mocą alkoholu. Dodatkowej aury dodaje też fakt, że zarówno destylarnia (od lat 80-tych) jak i bottler (2015) zakończyli działalność.

Moon Import, który odpowiada za edycję prezentowanej PE, to kolejny z konstelacji włoskich bottlerów – gwiazd. Firma założona na przełomie 1979 i 1980 roku, w Genui, przez Pepiego Mongiardino, zajmowała się importem różnego rodzaju alkoholi od win i szampanów, aż po mocniejsze alkohole jak gin, whisky, rumy. Wynikało to z doświadczeń jej założyciela, który pracował wcześniej w branży, ale także jego prywatnego zamiłowania do win musujących i whisky.

Początki działalności Moon Import (w dzisiejszej terminologii jako start-up’u) były dość trywialne – Mongiardino na własną rękę kontaktował się z destylarniami i niezależnymi dystrybutorami whisky, podróżując często do Szkocji i samodzielnie wybierając beczki do kupna, po uprzednim próbowaniu ich zawartości. Z uwagi na okres niskiego popytu (początek lat 80), wybór beczek był bardzo duży a apetyt ich właścicieli na transakcję wręcz ogromny. W pewnym okresie czasu firma dystrybuowała do Włoch markę Bruichladdich, by potem oddać jej dystrybucję do Rinaldi a samemu zająć się sprzedażą Tamnavulina i Tullibardine

Moon Import zaczął od 1982 roku wydawać edycje whisky w ramach serii, po kilka butelek, ze specjalnie zaprojektowanymi etykietami, co także stało się charakterystycznym symbolem bottlingów Moon Import. Co ciekawe, Mongiardino przyznaje że do części etykiet inspiracja były ryciny i grafiki z posiadanej przez niego, XVIII wiecznej encyklopedii niemieckiej – tak powstały The Birds, The Animals, The Costumes oraz The Sea. To tylko niektóre z uznanych wypustów Moon Import, które niektórzy komentatorzy stawiają na równi z whisky wydawanymi przez Silvano Samaroliego. Początkowo firma wypuszczała edycje whisky w mocy beczki lub bardzo do niej zbliżone (50%) lecz później wydawano whisky w mocy 46%, co było pewnego rodzaju kompromisem pomiędzy walorami smakowymi i łatwością picia dla konsumentów.

Co ciekawe, Moon Import zakończył działalność kilka lat temu, w 2015 roku Pepi Mongiardino ogłosił zakończenie 35-letniej działalności firmy. Powodów tej decyzji można doszukiwać się m.in. w wywiadach, w których wspominał że coraz trudniej pozyskać wysokiej jakości beczki whisky
 

Historia destylarni
Port Ellen założył w 1825 roku Alexander Mackay na południowym brzegu Islay, zwanym wybrzeżem Kildalton, które dzieliła z otwartymi wcześniej gorzelniami Laphroaig, Lagavulin i Ardbeg. Po kilkukrotnej zmianie właścicieli (dzierżawców) w końcu na czele Port Ellen stanął energiczny młodzieniec 21-letni John Ramsey, który równolegle stał się partnerem w interesach Waltera Fredericka Campbella, do którego należały ziemie Islay. Dzięki ich współpracy wyspę połączyła przeprawa promowa do Glasgow, co scementowało w pewnym sensie produkcję whisky, jako wiodącego biznesu wyspy oraz sprawiło że to Port Ellen było najważniejszym portem, nie Bowmore.

Destylarnia pozostała w rękach Ramseya i jego spadkobierców do 1920, gdy sprzedano ją firmom Buchanan-Dewars, które stworzyły nową spółkę Port Ellen Distillery Co. do zarządzania interesami zakładu. Gdy w 1925 obie firmy stały się częścią DCL, konsekwentnie i Port Ellen stała się częścią przemysłowego gitanta. W efekcie ograniczonego przez prohibicję popytu na whisky, produkcję w 1929 wstrzymano a w 1930 Scottish Malt Distilleries zamknęło zakład. Taki stan rzeczy utrzymał się kilkadziesiąt lat, choć w tym czasie zarówno słodownia jak i magazyny były nadal wykorzystywane.

Port Ellen rozpoczęła destylację ponowie w 1967 roku, kilka miesięcy wcześniej wzbogacając się o dwa dodatkowe alembiki. Kolejnym dużym krokiem była budowa zmechanizowanej słodowni w 1973 roku, która stanęła na terenie destylarni, zastępując tym samym słodowanie tradycyjne przez ogromne (największe w Szkocji do dzisiaj), specjalnie zaprojektowane do tego bębny. Ta część Port Ellen zaopatrywała w jęczmień słodowy wszystkie trzy destylarnie należące do DCL – PE, Caol Ilę i Lagavulin. Recesja brytyjskiej gospodarki, mały popyt na whisky single malt i jej znikome zapotrzebowanie ze strony blenderów, złożyły się na decyzję właścicieli o zamknięciu Port Ellen w 1983 roku. Z trudnościami utrzymała się jednak słodownia, która służyła początkowo innym zakładom z Islay, a dziś także sporej liczbie innych destylarni.

Destylarnia w kulminacyjnym momencie miała zdolności produkcyjne na poziomie 1,2 mln litrów alkoholu rocznie, alembiki PE miały wszystkie taki sam cebulowaty kształt, z okrągłymi pokrywami i długimi zwężającymi się ku górze szyjami, co ciekawe wprowadzenie automatycznego słodowania zmniejszyło nieco (do 35ppm) torfowość jej destylatów. Nie przeszkodziło to w zachowaniu wyjątkowo torfowego charakteru Port Ellen, będącego połączeniem torfu i naturalnych nut morskich, z ostrymi elementami cytrusów, smołowatością i oleistością w teksturze. Ponieważ do maturacji używano beczek po uprzednim kilkukrotnym napełnieniu, nie znajdujemy w PE zbyt dominującego wpływu dębiny.

Co ciekawe, historia ma szansę ponownie zatoczyć pełne koło, bowiem obecny właściciel - Diageo  -ogłosił, że zakład powróci do produkcji whisky około roku 2020.
Logo
DOŁĄCZ
DO STOWARZYSZENIA ZRZESZAJĄCEGO MIŁOŚNIKÓW WHISKY SINGLE MALT
WYPEŁNIJ FORMULARZ

VI Spotkanie - wrzesień 2019

wiecej

KONTAKT

Markus Bomba
founder / administrative manager
+48 509-413-223 markus@maltwhiskyclub.pl
Michał Kortas
founder / brand manager
+48 608-672-739 michal@maltwhiskyclub.pl
Jakub Łukasik
club ambassador
+48 509-504-859 kuba@maltwhiskyclub.pl
Stowarzyszenie Malt Whisky Club Poland
ul. Cicha 23/5, 40-116 Katowice

NIP: 634 284 57 03 | REGON: 362440649
ING: 73 1050 1214 1000 0090 3070 4226